Hoe komt John Nauwelaerts bij Flikken terecht?

Jo De Meyere: Toen producer Erwin Provoost en de VRT mij vroegen om terug in de
huid van John Nauwelaerts te kruipen, stond ik eerst afwijzend en dus heb ik
geweigerd. Ik zag het niet zitten om opnieuw als John aan het hoofd van een bunch te
staan, laat staan een andere bunch. Ik was bang dat ik weer in dezelfde stereotypen
zou vervallen, dat de rol minder uitdaging zou bieden.
Tot ik er een paar nachten over sliep en de zaak liet rusten.
Toen werd mij duidelijk dat het plaatje eigenlijk helemaal klopte. Ik ben een acteur die
aan het einde van zijn carrière staat, John Nauwelaerts ook. Door de hervorming van
politie en rijkswacht was het perfect mogelijk dat John in het team van Flikken zou
terechtkomen. Men zou de waarheid geen geweld aandoen.
Door opnieuw in de huid van John te kruipen, kan ik zijn personage verder uitdiepen.
Ik heb dus toch toegezegd.
En zo geschiedde: John Nauwelaerts komt met zijn zwaarzieke vrouw terug naar zijn
geboortestad Gent en komt bij de politie terecht als hoofd van de dienst Intern Toezicht.

We kennen John Nauwelaerts als een harde en kordate speurder. Is de figuur van
John geevolueerd?
Ja, dat was ook mijn afspraak met het schrijversteam en de productie. Het personage
van John wordt in Flikken anders belicht. Hij is nog steeds de scherpe, gedreven
speurder, maar anderzijds is hij ouder en ook veel milder geworden.
Als John terechtkomt bij de Gentse politie als hoofd Intern Toezicht, is hij niet meer
dezelfde. Hij heeft nu een controlefunctie en moet toezien op de tucht en dat ligt hem
niet. Hij wordt ook met de rug aangekeken, want de mannen van Intern toezicht zien ze
niet graag komen.
In de eerste drie afleveringen is John slechts summier aanwezig. Kort maar scherp!
John komt helemaal op kruissnelheid als hij commissaris van het team wordt. Dan is hij
weer helemaal in zijn sas en davert hij als een trein door het politiekantoor.

In Heterdaad bleef de gezinssituatie van John enigszins op de achtergrond. In
Flikken heb je een zwaar zieke vrouw en een stiefzoon.

Ja, het feit dat er veel meer op Johns privé-leven wordt gefocust, geeft het personage
veel nieuwe en boeiende aspecten. Het maakt John een stuk menselijker.
De combinatie van werk en privé in de reeks is een heel interessant gegeven. Het feit
dat John een stiefzoon heeft, wiens chef hij dan nog eens wordt, geeft aanleiding tot
vreemde maar zeer interessante verhoudingen.

John stapt over van de rijkswacht naar de politie, Jo van Heterdaad naar Flikken, zijn er parallellen?

Heterdaad had diep gestructureerde verhaallijnen en cameratechnieken, Flikken heeft
een veel nerveuzer ritme en cutting, waardoor het vluchtiger lijkt. Ik zeg wel “lijkt”, want
vermits er meer nadruk op het privé-leven ligt, wordt de reeks op menselijk vlak heel
interessant.
Tussen John en mij zijn er heel wat parallellen. Zowel John als ikzelf zijn fin de carrière
en kwamen in een team van jonge ambitieuze leeuwen terecht. Beiden worden
geconfronteerd met een generatiekloof. Zowel John als ikzelf vroegen zich af: “Ga ik
aarden, gaan ze mij accepteren?”. Zowel John als ikzelf kwamen in een goed draaiend
team terecht, in een geoliede machine die al vier jaar lang op de rails stond. Ik geef toe
dat ik zeer op mijn qui vive binnenkwam bij dat jonge, ambitieuze geweld. Die
generatiekloof was een bijkomend motief om de figuur van John zo sterk mogelijk te
spelen, om een nieuw elan te geven aan John maar ook aan mezelf en aan Flikken.
Ik denk dat zowel John als Jo binnen het Flikken-team zijn uitgegroeid tot een
vaderfiguur naar wie men met respect opkijkt.
We zien jou in karakterrollen van vaak harde, stugge karakters, bv John of

Speeltie of Alexander Vorlat. Je ondergaat daarvoor ook bijna een complete
gedaanteverandering en lijkt in niets op de man die voor mij zit. Trekken die rollen
jou speciaal aan?

Ja, harde rollen zijn rollen die op menselijk vlak heel diep gaan en die voor een acteur
zeer aantrekkelijk zijn. Voor mij persoonlijk tonen die rollen wat ik in mij heb, maar niet
durf tonen, wat ik onderdruk. Zij zijn dus een uitlaatklep. Op die manier kan je facetten
van jezelf tonen waarvan het publiek dacht dat je ze niet had. Dat kan een
verwoestende indruk geven in de huiskamer, denk maar aan Speeltie of Alexander
Vorlat. Er zijn dan heel wat mensen die het onderscheid niet meer zien tussen het
personage en de acteur. In die periodes kreeg ik vaak reacties van kijkers die fictie en
realiteit door elkaar haalden. Dat deed mij beseffen dat televisiemakers een heel grote
verantwoordelijkheid hebben, dat hardheid en boosheid steeds goed gekaderd moeten
worden. Dat een personage dat zich monsterlijk gedraagt, nooit zomaar een monster kan of mag zijn. De context en de psychologische duiding van de situatie zijn hier van fundamenteel belang.
Daarom ben ik zo blij dat de VRT bij elk genre van drama zo’n hoge kwaliteit nastreeft.
Of het nu gaat om dagelijks familiedrama of om een prestigieuze zondagavondreeks.

Mensen houden van policiers of detectives, kijk naar het succes van Flikken,
Heterdaad, Morse, Frost, Dalziel & Pascoe, Taggart. Kijk je zelf veel naar
detectiveverhalen?

Wel, ik moet toegeven dat ik niet zo’n detectivefan was. Voor ik aan Heterdaad begon, had ik nauwelijks een thriller gezien. Door Heterdaad ben ik er dan professioneel in
gesleurd, bij manier van spreken. Ik ben dan beroepshalve naar de Engelse
detectivereeksen beginnen kijken. En hoewel ik professioneel geregeld kijk, ben ik
persoonlijk toch nog niet helemaal bekeerd tot het genre. Ik hou nog altijd meer van psychologisch drama, maar in dat psychologisch drama zit wel vaak veel van het
thrillergenre verweven, denk maar aan Stille Waters, waar heel wat spanning inzat bv,
de pedofiliezaak van de verdwenen kinderen.
Ik kan alleen maar vaststellen dat spanning werkt, spanning boeit in de huiskamer!

Jo, je bent een rasechte Gentenaar, hoe voelt het om in je eigen stad te spelen?

Daar moet mij toch iets van het hart. Ik kom er amper! John komt terug naar Gent, maar
Jo zit in de studio’s in Brussel! Nagenoeg alle scènes met John spelen zich binnen het
kantoor af, bijvoorbeeld alle ondervragingen. Mijn wens om Gent te strelen, te kussen
en te omarmen is dus nog niet helemaal uitgekomen… Maar daardoor geniet ik des te
meer van de buitenopnamen in mijn thuishaven. Ik hoop dus in de toekomst op méér buitenopnames, maar ja: Tussen droom en daad…
Weet je, als ze mij lieten doen, zou John van nu af aan plat Gents spreken, maar in
combinatie met zijn commissarisuniform en zijn keurig pratend team zou dat misschien
toch niet zo’n goed idee zijn. (lacht)
Bron: Flikken-persmap

Hoe komt John Nauwelaerts bij Flikken terecht?

Jo De Meyere: Toen producer Erwin Provoost en de VRT mij vroegen om terug in de
huid van John Nauwelaerts te kruipen, stond ik eerst afwijzend en dus heb ik
geweigerd. Ik zag het niet zitten om opnieuw als John aan het hoofd van een bunch te
staan, laat staan een andere bunch. Ik was bang dat ik weer in dezelfde stereotypen
zou vervallen, dat de rol minder uitdaging zou bieden.
Tot ik er een paar nachten over sliep en de zaak liet rusten.
Toen werd mij duidelijk dat het plaatje eigenlijk helemaal klopte. Ik ben een acteur die
aan het einde van zijn carrière staat, John Nauwelaerts ook. Door de hervorming van
politie en rijkswacht was het perfect mogelijk dat John in het team van Flikken zou
terechtkomen. Men zou de waarheid geen geweld aandoen.
Door opnieuw in de huid van John te kruipen, kan ik zijn personage verder uitdiepen.
Ik heb dus toch toegezegd.
En zo geschiedde: John Nauwelaerts komt met zijn zwaarzieke vrouw terug naar zijn
geboortestad Gent en komt bij de politie terecht als hoofd van de dienst Intern Toezicht.

We kennen John Nauwelaerts als een harde en kordate speurder. Is de figuur van
John geevolueerd?
Ja, dat was ook mijn afspraak met het schrijversteam en de productie. Het personage
van John wordt in Flikken anders belicht. Hij is nog steeds de scherpe, gedreven
speurder, maar anderzijds is hij ouder en ook veel milder geworden.
Als John terechtkomt bij de Gentse politie als hoofd Intern Toezicht, is hij niet meer
dezelfde. Hij heeft nu een controlefunctie en moet toezien op de tucht en dat ligt hem
niet. Hij wordt ook met de rug aangekeken, want de mannen van Intern toezicht zien ze
niet graag komen.
In de eerste drie afleveringen is John slechts summier aanwezig. Kort maar scherp!
John komt helemaal op kruissnelheid als hij commissaris van het team wordt. Dan is hij
weer helemaal in zijn sas en davert hij als een trein door het politiekantoor.

In Heterdaad bleef de gezinssituatie van John enigszins op de achtergrond. In
Flikken heb je een zwaar zieke vrouw en een stiefzoon.

Ja, het feit dat er veel meer op Johns privé-leven wordt gefocust, geeft het personage
veel nieuwe en boeiende aspecten. Het maakt John een stuk menselijker.
De combinatie van werk en privé in de reeks is een heel interessant gegeven. Het feit
dat John een stiefzoon heeft, wiens chef hij dan nog eens wordt, geeft aanleiding tot
vreemde maar zeer interessante verhoudingen.

John stapt over van de rijkswacht naar de politie, Jo van Heterdaad naar Flikken, zijn er parallellen?

Heterdaad had diep gestructureerde verhaallijnen en cameratechnieken, Flikken heeft
een veel nerveuzer ritme en cutting, waardoor het vluchtiger lijkt. Ik zeg wel “lijkt”, want
vermits er meer nadruk op het privé-leven ligt, wordt de reeks op menselijk vlak heel
interessant.
Tussen John en mij zijn er heel wat parallellen. Zowel John als ikzelf zijn fin de carrière
en kwamen in een team van jonge ambitieuze leeuwen terecht. Beiden worden
geconfronteerd met een generatiekloof. Zowel John als ikzelf vroegen zich af: “Ga ik
aarden, gaan ze mij accepteren?”. Zowel John als ikzelf kwamen in een goed draaiend
team terecht, in een geoliede machine die al vier jaar lang op de rails stond. Ik geef toe
dat ik zeer op mijn qui vive binnenkwam bij dat jonge, ambitieuze geweld. Die
generatiekloof was een bijkomend motief om de figuur van John zo sterk mogelijk te
spelen, om een nieuw elan te geven aan John maar ook aan mezelf en aan Flikken.
Ik denk dat zowel John als Jo binnen het Flikken-team zijn uitgegroeid tot een
vaderfiguur naar wie men met respect opkijkt.
We zien jou in karakterrollen van vaak harde, stugge karakters, bv John of

Speeltie of Alexander Vorlat. Je ondergaat daarvoor ook bijna een complete
gedaanteverandering en lijkt in niets op de man die voor mij zit. Trekken die rollen
jou speciaal aan?

Ja, harde rollen zijn rollen die op menselijk vlak heel diep gaan en die voor een acteur
zeer aantrekkelijk zijn. Voor mij persoonlijk tonen die rollen wat ik in mij heb, maar niet
durf tonen, wat ik onderdruk. Zij zijn dus een uitlaatklep. Op die manier kan je facetten
van jezelf tonen waarvan het publiek dacht dat je ze niet had. Dat kan een
verwoestende indruk geven in de huiskamer, denk maar aan Speeltie of Alexander
Vorlat. Er zijn dan heel wat mensen die het onderscheid niet meer zien tussen het
personage en de acteur. In die periodes kreeg ik vaak reacties van kijkers die fictie en
realiteit door elkaar haalden. Dat deed mij beseffen dat televisiemakers een heel grote
verantwoordelijkheid hebben, dat hardheid en boosheid steeds goed gekaderd moeten
worden. Dat een personage dat zich monsterlijk gedraagt, nooit zomaar een monster kan of mag zijn. De context en de psychologische duiding van de situatie zijn hier van fundamenteel belang.
Daarom ben ik zo blij dat de VRT bij elk genre van drama zo’n hoge kwaliteit nastreeft.
Of het nu gaat om dagelijks familiedrama of om een prestigieuze zondagavondreeks.

Mensen houden van policiers of detectives, kijk naar het succes van Flikken,
Heterdaad, Morse, Frost, Dalziel & Pascoe, Taggart. Kijk je zelf veel naar
detectiveverhalen?

Wel, ik moet toegeven dat ik niet zo’n detectivefan was. Voor ik aan Heterdaad begon, had ik nauwelijks een thriller gezien. Door Heterdaad ben ik er dan professioneel in
gesleurd, bij manier van spreken. Ik ben dan beroepshalve naar de Engelse
detectivereeksen beginnen kijken. En hoewel ik professioneel geregeld kijk, ben ik
persoonlijk toch nog niet helemaal bekeerd tot het genre. Ik hou nog altijd meer van psychologisch drama, maar in dat psychologisch drama zit wel vaak veel van het
thrillergenre verweven, denk maar aan Stille Waters, waar heel wat spanning inzat bv,
de pedofiliezaak van de verdwenen kinderen.
Ik kan alleen maar vaststellen dat spanning werkt, spanning boeit in de huiskamer!

Jo, je bent een rasechte Gentenaar, hoe voelt het om in je eigen stad te spelen?

Daar moet mij toch iets van het hart. Ik kom er amper! John komt terug naar Gent, maar
Jo zit in de studio’s in Brussel! Nagenoeg alle scènes met John spelen zich binnen het
kantoor af, bijvoorbeeld alle ondervragingen. Mijn wens om Gent te strelen, te kussen
en te omarmen is dus nog niet helemaal uitgekomen… Maar daardoor geniet ik des te
meer van de buitenopnamen in mijn thuishaven. Ik hoop dus in de toekomst op méér buitenopnames, maar ja: Tussen droom en daad…
Weet je, als ze mij lieten doen, zou John van nu af aan plat Gents spreken, maar in
combinatie met zijn commissarisuniform en zijn keurig pratend team zou dat misschien
toch niet zo’n goed idee zijn. (lacht)
Bron: Flikken-persmap