Tine Van den Brande over Flikken
Tine Van den Brande (36) heeft iets met politieseries: na Heterdaad, Aspe en Witse duikt ze zondag op in Flikken. Wie denkt dat de actrice ook in het echte leven de functie van commissaris ambieert, heeft het echter helemaal mis: “Ik heb afwisseling nodig in mijn carrière”, vertelt ze.
Van den Brande begon haar carrière als actrice in 1989 met Blueberry Hill van Robbe De Hert. In de jaren negentig was ze te zien in films als She Good Fighter, Jingle Bells en Film 1. Maar haar grote bekendheid verwierf ze vooral op het tv-scherm: Ons geluk, De kotmadam, Diamant, Windkracht 10, Heterdaad, Aspe en Witse zijn slechts enkele van de reeksen waarin ze schitterde.
Die passie voor acteren is haar van thuis uit meegegeven. “Mijn grootvader was regisseur en mijn moeder (Yvonne Mertens, BVR) heeft jarenlang bij NTG-KVS gespeeld. Door een ongeval is ze jammer genoeg moeten stoppen. Ze heeft veel andere dingen geprobeerd, maar acteren is eigenlijk het enige wat ze kan. Mijn vader was er niet zo voor te vinden dat ik dezelfde richting uitging, maar ik heb toch voor Studio Herman Teirlinck in plaats van een universitaire opleiding gekozen. En ik heb het geluk gehad dat ik al mijn hele carrière als een kind door het leven kan gaan.”
Zondag duikt Tine Van den Brande dus op in Flikken. De actrice speelt de rol van Lieselot Winter, een harde hoofdinspecteur die al jaren bij de cel jeugdcriminaliteit werkt en het team in korte tijd twee keer bijspringt. Wanneer Britt (Andrea Croonenberghs) besluit om professioneel gas terug te nemen, wordt Winter tijdelijk de nieuwe partner van Merel (Rebecca Huys). “Ze kan heel impulsief en agressief optreden, maar ze heeft haar hart wel op de juiste plaats”, omschrijft Tine haar personage. “Winter haat het als mensen tegen haar liegen. Ze heeft een heel moeilijke jeugd gehad en heeft zelf genoeg leugentjes verkocht. Daarom heeft ze mensen ook heel snel door. Ze schrikt er niet voor terug om spelletjes te spelen en probeert mensen vaak te manipuleren. In haar job is ze keihard, maar ze heeft een miserabel privé-leven.”
Tine Van den Brande heeft er geen probleem mee om zo’n harde tante neer te zetten: “Ik hou er wel van om de minder goeie kantjes van mensen te laten zien. Vroeger moest ik altijd de fijne, lieftallige verschijning spelen, terwijl ik zo niet ben. Of ik mezelf in mijn personage herken? Ik ben niet zo agressief aangelegd als Winter, maar mensen kunnen mij ook wel woedend maken. Alleen zal ik het altijd verbaal proberen op te lossen.”
De actrice komt in de populairste politieserie terecht die ooit in Vlaanderen heeft gelopen. “Ik mag zondag ook opdraven tijdens de Flikkendag”, lacht ze. “Dat is trouwens een verplichting die in je contract staat. Ik krijg er heel tegenstrijdige reacties over: sommigen vinden het de hel, anderen vinden het iets dat je ooit meegemaakt moet hebben. Ik ga het gewoon over mij laten komen.” Flikken is niet alleen de bestbekeken tv-reeks van het moment, het is ook een goed geoliede machine. “Je springt op een trein die hard aan het bollen is. Dat heeft het grote voordeel dat je geen rekening meer moet houden met bepaalde gevoeligheden en kinderziektes, maar anderzijds merk je ook wel dat er routine in zo’n serie sluipt. Terwijl ik bij een serie als Witse wel de spanning en adrenaline voelde die zo typisch is aan een nieuwe productie.”
Na Flikken keert ze ook terug als hoofdcommissaris Van de Casteele in Witse. “Ik vind het ook een beetje vreemd dat TV 1 die series meteen na elkaar programmeert, maar gelukkig liggen de personages ver genoeg uit elkaar. Ik denk niet dat de kijkers verward zullen raken.”
Waarom die kijkers zo graag naar politieseries blijven kijken, is Van den Brande ook een raadsel. “Het zal wel iets met schuld en boete te maken hebben, zeker? Eigenlijk gaat het altijd om dezelfde formule die in een andere verpakking wordt gestoken. De mensen blijven het graag zien, maar of de acteurs het ook graag blijven doen, is een andere vraag.”
Tine Van den Brande houdt het dan ook bij één Flikken-seizoen. “Ik vind het heel leuk om te doen, maar ik heb gemerkt dat deze serie niet met iets anders te combineren valt. Flikken is echt een maîtresse die je opeist: als actrice maak je lange dagen en je weekends zijn er meestal ook aan. Ik zal Peter (Cornelis, haar echtgenoot en een bekende architect, BVR) niet snel horen klagen, maar nu vond hij toch dat ons familieleven er wel een beetje onder begon te lijden. Ik ging vorige week mijn dochtertje van school halen en die keek echt zo van: ‘Hé, ik heb ook nog een moeder.’ Toen schrok ik ook wel even op.”
De voorbije maanden zijn dan ook behoorlijk druk voor haar geweest. “Ik heb mijn vakantie opgeofferd om een nieuwe realityshow voor VT4 te draaien”, verklapt ze. “Veel mag ik er nog niet over vertellen, maar het wordt een nieuw datingprogramma opgenomen op een exotische locatie.”
Eerder presenteerde Van den Brande al Temptation Island en The Bachelor op de commerciële zender. Een vreemde afwijking voor een gerespecteerde actrice, al vindt ze die realityshows zelf best leuk. “Het boeit mij enorm om te zien hoe mensen in extreme situaties reageren. Als referentiekaders wegvallen, doen mensen de gekste dingen en vallen ze heel vaak op zichzelf terug. Of dat ook allemaal op televisie getoond moet worden? Ik begrijp wel dat jonge mensen zich blootgeven. Die generatie is opgegroeid met de camera, terwijl er van mij geen filmpjes bestaan. Ik deelde mijn intiemste gedachten met een of twee vriendinnen, terwijl je diepste geheimen vandaag gemeengoed zijn geworden. Ik vind het niet slecht dat we nu mededeelzamer zijn. Voor veel mensen werkt dat toch bevrijdend. Gedeeld leed is half leed, hé.” En ze heeft de afwisseling tussen acteren en presenteren nodig. “Ik kan niet zo heel lang op één project blijven zitten”, vertelt ze. “Ik krijg snel het gevoel dat ik in cirkeltjes begin te lopen en kan niet zo goed tegen ritueeltjes. Als ik naar huis rij, maak ik ook dikwijls een omweg om niet altijd dezelfde baan te moeten nemen. Ik verhuisde vroeger ook van de ene plek naar de andere. Dat heeft ons doen besluiten om op een boot te gaan wonen, maar nu merken we dat we ook al een jaar vastgeankerd liggen. Dat komt enerzijds omdat we een schoolgaand kind hebben, maar ook omdat mijn job me vaak aan één plek vasthoudt. En dat begint na een tijdje wel te wringen. Misschien dat we ooit wel terug in een huis gaan wonen en onze boot als vakantiestek houden. Ik vrees dat er toch altijd een beetje een zigeuner in mij zal blijven zitten.”
Flikken, TV1, zondag om 20.35 uur.
Bron: De morgen, 24/09/2004