Zondag 11 mei vieren we moeder. En met wie konden we het beter over ‘moeders’ hebben dan met een moeder van vier kinderen én een moeder met de ambitie om er tien te krijgen…
Eigenlijk vinden actrice Joke Devynck – alias Tony uit Flikken – en haar moeder Miet Vanroose moederdag niet zo bijzonder. Zij houden namelijk elke dag van het jaar van elkaar. Maar voor de gelegenheid zien ze een babbel over moeders en dochters wel zitten. Ze hebben immers een heel nauwe band en die steken ze niet onder stoelen of banken. Het ene moment zijn ze het roerend eens, het volgende ontspint zich een pittige discussie, barsten ze samen in een lachbui uit of werpen ze elkaar een samenzweerderig knipoogje toe. Als u weet dat we ook nog het levendige gezelschap kregen van Jokes dochtertje Tita, kunt u zich voorstellen dat er duchtig van gedachten gewisseld werd over ‘het moederschap’. En die tien kinderen? Daar zal Joke toch nog eens goed over nadenken als over drie maanden haar tweeling geboren is… En natuurlijk wensen wij alle moeders een fijne moederdag.

Actrice Joke Devynck en moeder Miet Vanroose vinden elke dag ‘moederdag’
“Iedereen die kinderen krijgt begrijpt zijn ouders plots veel beter”
In de knutselwerkjes die Joke Devynck als kind voor moederdag maakte, stak ze écht veel liefde. “Maar nu vind ik één dag per jaar lief zijn voor je moeder, een vreemde gedachte. Je moet er altijd zijn voor elkaar. Soms koop ik ook nu nog een bloemetje voor haar op moederdag. Maar als ik het eens vergeet, maakt ma daar echt geen punt van. En dat meent ze ook. Ze is niet zo’n moeder die zégt dat ze er niet om geeft, maar je tegelijk doet voelen dat ze het wél erg vindt.” De relatie tussen Joke en Miet is er eentje van ‘elkaar aanvoelen’.
Joke Devynck is sinds zeven jaar actrice; gedurende drie daarvan liep ze in de kijker als Tony in de TV1-serie Flikken. Ze groeide op in Knokke-Heist, samen met drie broers, waar haar ouders nog altijd wonen. Haar zeventien maanden jonge dochtertje Tita krijgt er, als alles goed gaat, over drie maanden in een klap twee broertjes of zusjes bij. Om maar te zeggen: stof genoeg voor een babbel met Joke (30) en haar moeder Miet Vanroose (62) over moeders en dochters en moederdag.

Bij ons eerste telefoontje kregen we pa Devynck aan de lijn. Volgens hem zijn moeder en dochter Devynck erg close.
In koor: “Heeft pa dat gezegd?” (geproest)
Joke: “Het heeft gewoon altijd goed geklikt tussen ons. We deden veel samen, hebben altijd goed met elkaar kunnen praten. We zijn eigenlijk vriendinnen. Ik heb eventjes een puberteitscrisis meegemaakt, met alle gevolgen vandien, maar dat heeft niet lang geduurd.
Miet: “En toen ging het vooral over kleren!” (zie verder)
Joke: “Want we zijn wel heel verschillend. Mensen zeggen altijd dat ma meer een meisje-meisje was en ik een meisje-jongen. Zij besteedde aandacht aan haar uiterlijk en speelde met poppen, ik klom liever in de bomen.”

Kunnen jullie elkaar in een paar woorden omschrijven?
Joke: “ Ma is heel zorgend, soms ten koste van zichzelf. Een zelfstandige mama ook – ze was hoofdbibliothecaris-, en daar was ik als kind heel trots op. Pa was leraar en dus meer thuis dan ma. Maar op een bepaald moment ging ik het ‘zorgende van ma missen. Op een avond zat ik op de trap te huilen toen ze thuiskwam. Ik had voor de eerste keer mijn regels en pa is nu eenmaal niet zo’n communicatieve man… (lachen) En op die leeftijd heb je echt wel iemand nodig om over die dingen te praten. Ma was daar zo van onder de indruk dat ze haar job opgaf en halftijds is gaan werken.”
Miet: “Joke omschrijven? Ze is spontaan, open… Maar wat ik het meest apprecieer in haar, is haar authenticiteit. Ze is altijd heel speels gewest, maar tegelijk had ze al van kindsaf een soort wijsheid in zich, die velen pas op latere leeftijd bereiken. Ze nuanceert en relativeert altijd, soms een beetje te veel zelfs: niets is voor Joke zwart-wit.”

Kunnen jullie verwoorden waarom je moeder wilde worden?
Joke: “Moeilijk! (denkt na) Ik heb gewacht tot ik me er echt klaar voor voelde. Klinkt onnozel, maar het was wel zo. En toen Tita in mijn armen lag, was mijn eerste gedachte: ‘waarom heb ik zolang gewacht!?. (lacht) Nu ze zeventien maanden is, weet ik het wel weer! Ik denk dat iedereen die kinderen krijgt, plots zijn kinderen beter begrijpt… Je word je bewust van krachten en gevoelens waarvan je niet wist dat je die in je had.”
Miet: “Ik wilde gewoon graag vier kinderen. Maar waarom? In die tijd ging dat anders dan nu: je trouwde, kreeg kinderen… Niet dat ik er een seconde spijt van heb!”
Joke: “Moeders willen worden, is iets raars. Als Tita eens lastig is, vraag ik me ook af waarom mensen in godsnaam kinderen willen krijgen. Maar je krijgt zoveel terug… Ik kan hier alleen maar in clichés vervallen, hé.”

De Zen van strijken.
Joke kan niet meteen concrete voorbeelden aandragen over wat ze van haar moeder overnam. Hun kledingsmaak verschilt, maar dat neemt niet weg dat Joke haar moeder een heel mooie vrouw vindt. Ze hebben hun belangstelling voor cultuur – en vooral voor theater – gemeen, maar reizen vindt Joke het einde – al is daar nu weinig tijd voor – terwijl Miet liever in gedachten reist.
Joke leerde grotendeels zelf koken, aangezien ze al sinds haar 18de op kot zat. Ze kookt wel graat; Miet houdt het eerder op ‘experimenteren’ aangezien haar man thuis de kok van dienst is. Ze delen wel hun interesse voor gezond en evenwichtig eten.
Of ze zich met het huishouden kunnen amuseren? “Je kan ons bezwaarlijk kuismaniakken noemen! Ma heeft meer orde dan ik, dat wel. Onlangs zei ze me nog dat ik moest leren de Zen van strijken in te zien. Maar ik strijk gewoon liever niet!”, lacht Joke. “Ach, je zal wel zien! Als je ouder wordt, vind je rust in strijken…”, besluit haar moeder.

“Samen kleren gaan kopen, was een ramp”
Over kleren onspint zich tussen moeder en dochter binnen de kortste keren een pittige discussie…
Miet: “Samen kleren gaan kopen, was een ramp. Joke kon ten eerste niet kiezen. En bovendien vonden we werkelijk nooit allebei hetzelfde mooi!” (lachen) “En toen ze vanaf haar achttiende aan Studio Herman Teirlinck studeerde, liep ze ook gekleed op zijn Herman Teirlincks.”
Joke: (wenkbrauwen schieten de lucht in) “Ma! Wat bedoel je daar nu mee!?”
Miet: “ Dat je op je blote voeten en in vodden door de Lippenslaan liep!”
Joke: “Dat is niet op z’n Teirlincks, dat is op z’n Jokes!”
Miet: “Ik bedoel: speciaal, anders…”
Joke: “Anders dan in Knokke, ja.”
Miet: (weer tegen ons: ) “Ik probeerde mijn commentaar voor mezelf te houden als ze zo naast me liep. Want tenslotte zijn kleren nu ook niet zo belangrijk, en ik was al blij dat Joke nog elk weekend van haar kot naar huis kwam. Maar gemakkelijk was het niet.”

Ma kon opgelucht adem halen toen Joke voor de serie Flikken onder handen werd genomen door professionele kleedsters: “Ik loop er nog altijd graag slordig en het liefst op blote voeten bij, maar ik ben me toen wel vrouwelijker beginnen kleden”, vertelt Joke. “Ach, dat slordige zit in me. Toen ik Tita de eerste keer zorgvuldig haar handjes schoon zag wrijven omdat er zand aan kleefde, dacht ik meteen: ‘hela, ben je mijn dochter wel!?’” (lachbui)

Bron: Het Wekelijks Nieuws 09/05/2003

Zondag 11 mei vieren we moeder. En met wie konden we het beter over ‘moeders’ hebben dan met een moeder van vier kinderen én een moeder met de ambitie om er tien te krijgen…
Eigenlijk vinden actrice Joke Devynck – alias Tony uit Flikken – en haar moeder Miet Vanroose moederdag niet zo bijzonder. Zij houden namelijk elke dag van het jaar van elkaar. Maar voor de gelegenheid zien ze een babbel over moeders en dochters wel zitten. Ze hebben immers een heel nauwe band en die steken ze niet onder stoelen of banken. Het ene moment zijn ze het roerend eens, het volgende ontspint zich een pittige discussie, barsten ze samen in een lachbui uit of werpen ze elkaar een samenzweerderig knipoogje toe. Als u weet dat we ook nog het levendige gezelschap kregen van Jokes dochtertje Tita, kunt u zich voorstellen dat er duchtig van gedachten gewisseld werd over ‘het moederschap’. En die tien kinderen? Daar zal Joke toch nog eens goed over nadenken als over drie maanden haar tweeling geboren is… En natuurlijk wensen wij alle moeders een fijne moederdag.

Actrice Joke Devynck en moeder Miet Vanroose vinden elke dag ‘moederdag’
“Iedereen die kinderen krijgt begrijpt zijn ouders plots veel beter”
In de knutselwerkjes die Joke Devynck als kind voor moederdag maakte, stak ze écht veel liefde. “Maar nu vind ik één dag per jaar lief zijn voor je moeder, een vreemde gedachte. Je moet er altijd zijn voor elkaar. Soms koop ik ook nu nog een bloemetje voor haar op moederdag. Maar als ik het eens vergeet, maakt ma daar echt geen punt van. En dat meent ze ook. Ze is niet zo’n moeder die zégt dat ze er niet om geeft, maar je tegelijk doet voelen dat ze het wél erg vindt.” De relatie tussen Joke en Miet is er eentje van ‘elkaar aanvoelen’.
Joke Devynck is sinds zeven jaar actrice; gedurende drie daarvan liep ze in de kijker als Tony in de TV1-serie Flikken. Ze groeide op in Knokke-Heist, samen met drie broers, waar haar ouders nog altijd wonen. Haar zeventien maanden jonge dochtertje Tita krijgt er, als alles goed gaat, over drie maanden in een klap twee broertjes of zusjes bij. Om maar te zeggen: stof genoeg voor een babbel met Joke (30) en haar moeder Miet Vanroose (62) over moeders en dochters en moederdag.

Bij ons eerste telefoontje kregen we pa Devynck aan de lijn. Volgens hem zijn moeder en dochter Devynck erg close.
In koor: “Heeft pa dat gezegd?” (geproest)
Joke: “Het heeft gewoon altijd goed geklikt tussen ons. We deden veel samen, hebben altijd goed met elkaar kunnen praten. We zijn eigenlijk vriendinnen. Ik heb eventjes een puberteitscrisis meegemaakt, met alle gevolgen vandien, maar dat heeft niet lang geduurd.
Miet: “En toen ging het vooral over kleren!” (zie verder)
Joke: “Want we zijn wel heel verschillend. Mensen zeggen altijd dat ma meer een meisje-meisje was en ik een meisje-jongen. Zij besteedde aandacht aan haar uiterlijk en speelde met poppen, ik klom liever in de bomen.”

Kunnen jullie elkaar in een paar woorden omschrijven?
Joke: “ Ma is heel zorgend, soms ten koste van zichzelf. Een zelfstandige mama ook – ze was hoofdbibliothecaris-, en daar was ik als kind heel trots op. Pa was leraar en dus meer thuis dan ma. Maar op een bepaald moment ging ik het ‘zorgende van ma missen. Op een avond zat ik op de trap te huilen toen ze thuiskwam. Ik had voor de eerste keer mijn regels en pa is nu eenmaal niet zo’n communicatieve man… (lachen) En op die leeftijd heb je echt wel iemand nodig om over die dingen te praten. Ma was daar zo van onder de indruk dat ze haar job opgaf en halftijds is gaan werken.”
Miet: “Joke omschrijven? Ze is spontaan, open… Maar wat ik het meest apprecieer in haar, is haar authenticiteit. Ze is altijd heel speels gewest, maar tegelijk had ze al van kindsaf een soort wijsheid in zich, die velen pas op latere leeftijd bereiken. Ze nuanceert en relativeert altijd, soms een beetje te veel zelfs: niets is voor Joke zwart-wit.”

Kunnen jullie verwoorden waarom je moeder wilde worden?
Joke: “Moeilijk! (denkt na) Ik heb gewacht tot ik me er echt klaar voor voelde. Klinkt onnozel, maar het was wel zo. En toen Tita in mijn armen lag, was mijn eerste gedachte: ‘waarom heb ik zolang gewacht!?. (lacht) Nu ze zeventien maanden is, weet ik het wel weer! Ik denk dat iedereen die kinderen krijgt, plots zijn kinderen beter begrijpt… Je word je bewust van krachten en gevoelens waarvan je niet wist dat je die in je had.”
Miet: “Ik wilde gewoon graag vier kinderen. Maar waarom? In die tijd ging dat anders dan nu: je trouwde, kreeg kinderen… Niet dat ik er een seconde spijt van heb!”
Joke: “Moeders willen worden, is iets raars. Als Tita eens lastig is, vraag ik me ook af waarom mensen in godsnaam kinderen willen krijgen. Maar je krijgt zoveel terug… Ik kan hier alleen maar in clichés vervallen, hé.”

De Zen van strijken.
Joke kan niet meteen concrete voorbeelden aandragen over wat ze van haar moeder overnam. Hun kledingsmaak verschilt, maar dat neemt niet weg dat Joke haar moeder een heel mooie vrouw vindt. Ze hebben hun belangstelling voor cultuur – en vooral voor theater – gemeen, maar reizen vindt Joke het einde – al is daar nu weinig tijd voor – terwijl Miet liever in gedachten reist.
Joke leerde grotendeels zelf koken, aangezien ze al sinds haar 18de op kot zat. Ze kookt wel graat; Miet houdt het eerder op ‘experimenteren’ aangezien haar man thuis de kok van dienst is. Ze delen wel hun interesse voor gezond en evenwichtig eten.
Of ze zich met het huishouden kunnen amuseren? “Je kan ons bezwaarlijk kuismaniakken noemen! Ma heeft meer orde dan ik, dat wel. Onlangs zei ze me nog dat ik moest leren de Zen van strijken in te zien. Maar ik strijk gewoon liever niet!”, lacht Joke. “Ach, je zal wel zien! Als je ouder wordt, vind je rust in strijken…”, besluit haar moeder.

“Samen kleren gaan kopen, was een ramp”
Over kleren onspint zich tussen moeder en dochter binnen de kortste keren een pittige discussie…
Miet: “Samen kleren gaan kopen, was een ramp. Joke kon ten eerste niet kiezen. En bovendien vonden we werkelijk nooit allebei hetzelfde mooi!” (lachen) “En toen ze vanaf haar achttiende aan Studio Herman Teirlinck studeerde, liep ze ook gekleed op zijn Herman Teirlincks.”
Joke: (wenkbrauwen schieten de lucht in) “Ma! Wat bedoel je daar nu mee!?”
Miet: “ Dat je op je blote voeten en in vodden door de Lippenslaan liep!”
Joke: “Dat is niet op z’n Teirlincks, dat is op z’n Jokes!”
Miet: “Ik bedoel: speciaal, anders…”
Joke: “Anders dan in Knokke, ja.”
Miet: (weer tegen ons: ) “Ik probeerde mijn commentaar voor mezelf te houden als ze zo naast me liep. Want tenslotte zijn kleren nu ook niet zo belangrijk, en ik was al blij dat Joke nog elk weekend van haar kot naar huis kwam. Maar gemakkelijk was het niet.”

Ma kon opgelucht adem halen toen Joke voor de serie Flikken onder handen werd genomen door professionele kleedsters: “Ik loop er nog altijd graag slordig en het liefst op blote voeten bij, maar ik ben me toen wel vrouwelijker beginnen kleden”, vertelt Joke. “Ach, dat slordige zit in me. Toen ik Tita de eerste keer zorgvuldig haar handjes schoon zag wrijven omdat er zand aan kleefde, dacht ik meteen: ‘hela, ben je mijn dochter wel!?’” (lachbui)

Bron: Het Wekelijks Nieuws 09/05/2003