SCHELLEBELLE - “Ik ben twee jaar voltijds mama geweest. Plots was ik enkel nog huisvrouw en daar heb ik het best moeilijk mee gehad. Ik wilde creatief zijn en liefst in iets anders dan in de was en de plas. Tot ik besefte wat een luxeleven ik had: ik kon tenminste mijn kind zien opgroeien.” Joke Devynck (31) ruilde in oktober 2001 haar rol van agente Tony in de zeer succesvolle TV1-reeks ‘Flikken’ voor het moederschap. Op 24 december 2001 werd haar eerste kind, dochter Tita, geboren. Op 27 juli van dit jaar volgde een tweeling, zoontjes Jona en Cosmo. Werken was er voor de actrice niet meer bij, maar daar komt tot haar grote opluchting eindelijk verandering in: op 17 november begint ze voor het eerst weer te repeteren voor haar rol in ‘De Madam’, een theaterstuk geregisseerd door acteur Johan Heldenbergh (36), al tien jaar haar partner.

Blij dat je weer aan de slag kan?
Joke: “Absoluut. Ik kijk er echt naar uit, want sinds de geboorte van Tita heb ik niet meer gewerkt. Tita was amper tien maanden toen ik opnieuw zwanger was. De afgelopen twee jaar - en zeker met de komst van de tweeling - doe ik dus niets anders meer dan baby’s verversen, eten geven, in bed leggen, de was insteken en me afvragen: ‘Waarom koopt een mens kinderen?’ (lacht) We hebben -godbetert - een afwasmachine gekocht omdat mensen me vaak zeiden dat ik chagrijnig en gefrustreerd zou raken als ik er ook nog de afwas bij zou moeten doen. En ik ben er zeker van dat dat ook zo zou geweest zijn.”
Bevalt het leven van een huisvrouw je niet?
Joke: “Op dit ogenblik wel, maar ik ben nooit het type huisvrouw geweest en zal dat nooit worden. Ik strijk de was niet eens. Johan moet zijn hemden maar ongestreken aantrekken.”
Johan: (vanuit de keuken) “Allez Joke, zever niet, je bent een heel goede huisvrouw.”

Joke: “Jij mag je er niet mee moeien! (lacht) Het is vooral een kwestie van aanpassen. Met de tweeling heb ik er minder last van, omdat ik het ondertussen al gewoon ben. Maar bij de komst van Tita had ik het wel moeilijk met mijn nieuwe status. Eigenlijk zit de kunst erin daarvan te leren genieten en dat bewust te doen. Je moet een levenskunstenaar in het huishouden worden: de situatie aanvaarden zoals ze is en daar iets mee doén. Maar dat is lastig, want uit afwassen haal je geen resultaat. Die staat er morgen wéér.
Miste je niet gewoon sociaal contact?
Joke: “Ja, zeker. Dat verbaasde me, want ik ben heel graag alleen. Daarom ben ik negen maanden na de geboorte van Tita gaan schilderen. Ik had niet alleen behoefte aan menselijk contact, maar ik had er ook nood aan me creatief te uiten. En liefst in iets anders dan de was. (lacht) Toen ik dat ben gaan doen, was de ‘crisis’ over. Ik besefte plots wat voor een luxe leven ik had. Ik kon mijn kind zien opgroeien, ik kreeg stempelgeld, ik schilderde. Toen ben ik me gaan afvragen wat het probleem eigenlijk was.” (lacht)

De meeste mensen vallen van hun stoel als ze horen dat ze een tweeling krijgen. Jij ook?
Joke: “Nee, want ik was er al een maand grapjes over aan het maken. De zwangerschap voelde helemaal anders aan dan de eerste keer en dus had ik al een paar keer lachend gezegd dat het een tweeling zou worden. Johan trok daarentegen helemaal wit weg toen de gynaecoloog het ons vertelde. (lacht) Ik was wel blij dat we al een kind hadden, want nu wist ik tenminste wat het was om voor een baby te zorgen. Daardoor vallen er al veel zorgen van je schouders.”
Blijft het toch niet waanzinnig zwaar?
Joke: “Absoluut. Ik ben daar ook altijd heel realistisch in geweest. Mijn broers zijn ook een tweeling, dus ik wist al van mijn moeder hoeveel werk me te wachten stond. Het ergste is de vermoeidheid. Dat is een raar beest. Best eng. Soms zijn we zo moe dat we tegen elkaar beginnen te roepen. Ik ben ook zo verstrooid dat ik nog amper weet wat ik doe. Eigenlijk hebben wij het gevoel dat we al drie maanden slaapwandelen.”
“Toch is mijn moraal bij de tweeling veel beter dan bij Tita. Hoe moeilijker de situatie is, hoe beter ik het aanpak. Met één kind zat ik vaak te zagen, maar nu het er drie kids zijn, heb ik iets van: ‘Het moet. Komaan, we gaan ervoor!’ Ook het feit dat ik nu kan uitkijken naar ‘De Madam’ helpt. Alhoewel dat ook een heel dilemma is, want dan moet ik de kleintjes voor het eerst achterlaten. Gelukkig is het maar voor twee maanden en heb ik maar een klein rolletje, dus ik zal nog vaak thuis zijn.”

Krijg je veel hulp van Johan?
Joke: “Heel veel. Hij is echt een nieuwe man. Hij zal nooit zeggen: ‘Ververs jij de pampers maar’. Maar hij is wel blij dat hij af en toe eens het huis uit kan.”
Johan: “Klopt. In het heetst van de strijd ben ik blij dat ik kan gaan werken. Maar het omgekeerde is ook waar: als ik gedaan heb, blijf ik niet plakken. Sommige mannen gaan na de geboorte van hun kind plots sporten, maar zo ben ik niet.”
Joke: “Toch is het vreemd hoe je als vrouw dat moedergevoel niet kan verloochenen, hoeveel hulp je ook krijgt van je partner. Ik ben een echt controlemens geworden. Daar schrik ik zelf van. Ik zit me bijvoorbeeld constant af te vragen: ‘Hebben ze niet te warm? Niet te koud? Hebben ze geen honger?’.”
Johan: “Als ik aan de kinderen kom, zegt zij voortdurend: ‘Je zou het beter zo en zo doen’.”

Joke: “Maar ze te slapen leggen kan ik ook beter!” (lacht) “Ik weet wanneer ze moe zijn. Ik ben er ook constant bij, hé. En daar is Johan behoorlijk jaloers op. Wat ik natuurlijk begrijp.”
Maken jullie lijstjes met wie wat doet?
Joke: “Nee, ik noem dat onze ’stilzwijgende trots’. We hebben afspraken over wie wat doet, maar die hoeven niet uitgesproken te worden. Dat gaat vanzelf. We zijn trouwens te veel acteurs om lijstjes te maken. Het verrassingelement mag niet uit ons leven gebannen worden.”
Baby’s en verrassingen. Het lijkt mij een onmogelijke combinatie.
Joke: “Maar neen. Al geef ik wel toe dat we langzaam naar een zekere regelmaat toegroeien, omdat ik die orde als kind zelf zo graag had. Thuis gingen we elke woensdag en zaterdag in bad. Elke woensdag kregen we eitjes met gebakken aardappelen. Op zondag was er kip. Ik herinner me nog hoe leuk ik die zekerheden vond. Dat gaan wij onze kinderen ook proberen te geven. Alleen zal dat met onze job niet zo makkelijk zijn.”

Is je verantwoordelijkheidszin gegroeid?
Joke: “Ja, want nu zal ik niet meer zonder nadenken met Johan in een productie stappen. Ik zal me altijd afvragen of we dan niet te weinig thuis zijn, want ik heb geen kinderen op de wereld gezet om ze weg te doen. Daarom voel ik me schuldig omdat ik binnenkort weer ga acteren. Maar anderzijds ben ik ervan overtuigd dat ik nadien ene beter moeder ga zijn. Als ik nu drie maanden ga werken, ga ik daarna des te meer van mijn kinderen genieten.”
Je bent al twee jaar werkloos. Rinkelde de telefoon niet meer?
Joke: “Jawel, ik heb aanbiedingen gehad, maar die heb ik geweigerd omdat ik acht maanden borstvoeding gegeven heb aan Tita. Ook de productie van ‘Flikken’ heeft af en toe gepolst of ik het niet zag zitten om terug te komen. Maar voorlopig heb ik daar geen behoefte aan. Misschien denk ik daar over twee jaar anders over, als er geen brood meer op de plank ligt.”
Waarom ben je eigenlijk uit zo’n succesvolle reeks gestapt?
Joke: “Omdat drie jaar genoeg was. Na drie seizoenen was ‘Flikken’ voor mij een mooi afgerond geheel en wilde ik iets anders doen. Ook al bood de serie mij bijzonder veel financiële zekerheid. Ik heb vaak te horen gekregen dat ik gek was dat ik zoiets liet schieten, maar ik heb dat nooit zo ervaren. Johan zat er meer mee in. Hij vraagt zich regelmatig af hoe we het financieel gaan bolwerken met drie kinderen. Zeker omdat hij ondertussen ook besloten heeft om weer als freelancer te gaan werken. Daardoor heeft hij nog maar één seizoen werkzekerheid.”

Hoe valt die financiële onzekerheid te rijmen met drie kinderen?
Joke: “Tja, dat zullen we wel zien. Ik heb daar een heel groot vertrouwen in, vraag me niet waarom. Op dit moment zit ik in mijn zwangerschapsverlof, dus krijg ik nu vrij veel uitbetaald, maar dat is typisch voor ons - we jagen dat er allemaal door, ook al weten we dat we daar nog belastingen op moeten betalen. (lacht)”
“Ik heb een klein beetje spaargeld staan van ‘Flikken’ en dat zal dan voor de belastingen zijn. Ik ben niet met dat geld bezig. En ja, misschien is dat onverstandig.”
Johan: ‘Het probleem stelt zich nu ook nog niet. Het zal pas zijn als ze samen naar de unief gaan.”
Joke: “De unief! Waar jij nu al aan denkt. Waarom zou ik me nu al zorgen maken over iets wat binnen achttien jaar gebeurt?”

Johan: “Och, jij leeft niet in deze wereld.”
Joke: “Waarschijnlijk niet. Misschien mis ik wel een stuk realiteitszin, maar ik ben er wel een gelukkiger mens door.”
Heb je nog ambitie?
Joke: “Absoluut. Ik droom nog altijd. Ik wil bijvoorbeeld nog altijd een heel mooie film maken. Misschien doen Johan en ik dat ooit wel. Maar nu wil ik gewoon spelen, goeie rollen met vlees aan neerzetten. Ik wil almaar beter worden en dat doe je alleen maar door veel te spelen. Voor de afwisseling eerst in het theater, later misschien weer voor tv.”
In het begin van het gesprek stelde je zelf de vraag ‘Waarom koopt een mens kinderen?’ Ken je het antwoord?
Joke: “Om opnieuw kind te zijn. Kinderen zien, ruiken, horen, voelen alles voor het eerst. Dat wilde ik heel graag nog een keer met hen meemaken. Bovendien, er is niet méér in het leven. ER is liefde, er is kinders kopen en er is sterven. Eigenlijk is het dàt maar.”

Tekst: Inge Stiers
Bron: Het Laatste Nieuws, 25/26 oktober 2003