Hoe komt Boudewijn De Groot in “Flikken” terecht?

Ik werd gevraagd door producent Erwin Provoost. Waarom hij mij precies vroeg, heeft hij eigenlijk nooit verteld, maar ik veronderstel dat mijn acteerwerk in de musical “Tsjechov” en het theaterstuk “Anne Frank” en mijn uitstraling naar het publiek tijdens mijn concerten de doorslag hebben gegeven.

Je speelt de rol van Robert Nieuwman. Wie is die nieuwe man in “Flikken”?

Robert Nieuwman is een Nederlandse profiler die het Gentse team komt versterken als het geconfronteerd wordt met een seriemoordenaar. Hij is in Amerika opgeleid, waar “profiling” (het opstellen van een psychologisch misdadigersprofiel op basis van alle beschikbare informatie, nvdr) bij manier van spreken is uitgevonden. Nieuwman is één van de weinige profilers in Europa. Hij is ervan overtuigd dat de Gentse politie te maken heeft met een misdadiger die ook in Nederland opereert.

Hoe heb je je voorbereid op je rol?

Ik heb me door Bruce Moerman en Steven De Smet van de Gentse politie op sleeptouw laten nemen om me “logistiek” voor te bereiden. En ik heb aandachtig gekeken naar bijvoorbeeld “Profiler”, een reeks die precies over zo’n profiler gaat, en naar “Crime Night” op Discovery Channel, een documentaire reeks waarin vaak profilers aan bod komen. Daarbij viel me op dat profilers heel gewone mensen zijn, zeker geen exotische types, maar doorsnee personen. Het zijn vaak rustige figuren. Zo ook Robert Nieuwman. Hij wil niet opvallen, noch in zijn voordeel, noch in z’n nadeel. Hij loopt er niet sjofel bij zoals Columbo of draagt geen chique maatpak. Het is een gewone jongen.

De realiteit heeft helaas de fictie ingehaald. Vroeger waren seriemoordenaars iets dat we kenden uit de Angelsaksische landen, uit Engeland of Amerika. In België is de zaak Fourniret met de grensoverschrijdende seriemoorden in Frankrijk en Belgie nu dagelijks nieuws. Kijk je tegenwoordig met andere ogen naar de nieuwsberichten?

Ik kijk er nu niet anders tegenaan. Ik kijk niet vanuit een research-oogpunt ofzo. We werden er inderdaad al eerder mee geconfronteerd vanuit Amerika en Engeland. Wat wel opvalt, is dat het nu zo dichtbij gebeurt, in onze achtertuin als het ware. Het lijkt een symptoom van de tijd. Hetzelfde geldt voor oorlog en terrorisme, dat gebeurde vroeger altijd ver weg. En dan begint er een oorlog in Joegoslavië, vlakbij. En is er terreurdreiging in Nederland en België.

Horen moordenaars als Dutroux en Fourniret bij deze tijd?

Wat mij opvalt, is dat de maatschappij eerst heel geshockeerd reageert, maar dat na een tijd toch een soort gewenning, onverschilligheid optreedt. De maatschappij stopt die misdaden zo bij wijze van spreken zelf in de doofpot, terwijl ze juist dat in eerste instantie aan de overheid verweet. Te veel angst na elkaar creëert een eigenaardige “angstige paradox”. Je raakt niet meer geschokt door dit soort feiten en dat vind ik een gevaarlijke evolutie.

In het begin wordt Robert Nieuwman met argusogen bekeken. Een beetje een vreemde eend in de bijt. Een Hollander tussen de Vlamingen. Dat geldt natuurlijk ook een beetje voor jou als Nederlands acteur in een Vlaamse reeks, een Vlaams team. Hoe heb je dat ervaren?

Robert Nieuwman wordt inderdaad met argusogen bekeken, maar het tegendeel gold voor mijn verwelkoming op de set van “Flikken”. Ik voelde geen enkele achterdocht, maar een heel warm en open gevoel. Ik had helemaal niet de indruk dat ik me moest bewijzen. Ik voelde me na een half uur al op mijn gemak, wat niet evident was, want ik had best wel zenuwen. De combinatie van het acteren, waarin ik toch niet zo veel ervaring heb, en een compleet nieuw team, maakte me toch wel wat onzeker. Ik heb normaal een paar uur nodig om te ontdooien, maar bij “Flikken” voelde ik mij meteen thuis. Iedereen gaat hier heel makkelijk met elkaar om. Ik kende nochtans niemand van de acteurs, enkel Andrea had ik al eens eerder ontmoet.

Hoe evolueert de relatie tussen Robert en het team?

Robert wordt voornamelijk door Britt scheef bekeken. Die Nederlander moet zich eerst maar eens bewijzen. Het team heeft hem niet nodig. Toch is er tijdens de eerste ontmoeting al een onderhuids vonkje merkbaar. Britts argwaan voor Robert is eerder een soort angst om zich bloot te geven. Ze is tenslotte pas getrouwd, maar voelt zich tot hem aangetrokken. Dat brengt haar uit haar evenwicht.

Robert wordt beschreven als vlot, bedachtzaam in taal en beweging. Hoeveel Boudewijn zit er in Robert?

Ik krijg vaak de opmerking dat ik heel traag ben in het formuleren van dingen. Dat is dus een grote parallel tussen Boudewijn en Robert. Beiden proberen, als ze iets zeggen, het zo duidelijk mogelijk te doen. En ze zijn beiden onzeker, alhoewel, ik denk dat Boudewijn een stuk onzekerder is dan Robert. Die heeft immers de ervaring om in een team te werken, om leiding te nemen. Hij is ook wat dominanter dan ikzelf.
Robert noch ikzelf zijn impulsief en we zijn allebei heel bedachtzaam in onze formuleringen en handelingen. Wat dat betreft, is de rol dus op mijn lijf geschreven.

Acteren is niet nieuw voor jou. Eigenlijk liggen daar je roots, want je studeerde aan de Amsterdamse filmacademie. In de jaren 90 speelde je mee in enkele films zoals “Affair Play”, waarin je een priester was, in “The Cold Light of Day” (ook over een seriemoordenaar) en “Let the Music Dance” (over een componist). In 2001 zagen we je in “Baantjer”. Je stond op het podium als Tsjechov en Otto Frank. Is acteren je tweede grote liefde?

Die filmrollen waren telkens heel klein en in “Baantjer” speelde ik slechts een heel kort scènetje. Dat waren geen uitgewerkte personages. Maar als Tsjechov en Otto Frank stond ik wel 100 à 200 voorstellingen op de planken. Dat geeft je de kans om helemaal in het personage te kruipen en het uit te werken. Dat maakt mijn rol bij “Flikken” ook zo fijn. Doordat ik in de hele zesde reeks meedraai, heb ik er zelf ook veel meer aan en leer ik ontzettend veel bij. Niet alleen in het acteren maar ook in mijn omgang met het team, de camera’s, het decor. En ja, ik heb zin in meer acteerwerk. Ik wil graag nog. Ik ben gelukkig dat dit me overkomt.

Kan acteren de concurrentie met het componeren aan?

Ik zie het helemaal niet als concurrentie. Maar ik heb geen zin om enkel met muziek bezig te zijn. Ik wil ook heel graag andere dingen doen.
De musical “Tsjechov” was een combinatie van muziek en acteerwerk, maar daarbuiten staan muziek en acteren voor mij compleet los van elkaar. Ik heb voor het zingen veel geleerd van het acteren, vooral in “Tsjechov” waar ik binnen een rol moest zingen. Maar de twee mogen in tijd ook niet door elkaar lopen, want dat maakt het heel chaotisch, voor mij en voor mijn vrouw, die ook mijn manager is.
De eerste helft van volgend jaar ga ik weer als muzikant op tournee en daarna hoop ik opnieuw te kunnen acteren.

Flikken is ook een heel groot succes in Nederland. Was je zelf een kijker?

Nee, ik had de reeks nog niet gezien toen ik gecontacteerd werd. Ik had een beetje afgehaakt bij de Nederlandse politiereeksen. Er zijn er ook zo veel. En dan heb je ook nog een overdaad aan Britse en Amerikaanse series.

Wat heeft jou dan over de streep gehaald?

Wel, Erwin Provoost bezorgde me drie reeksen op DVD. De eerste reeks overtuigde me niet echt, maar zowel de personages als de regie evolueerden heel positief van reeks 1 naar 3. De reeks werd volwassener, evenwichtiger. Toen dacht ik: daar wil ik aan mee doen.
De figuur van Robert Nieuwman brengt ook een soort rust en sereniteit in het team. Het feit dat er een nieuw, ernstig personage zijn intrede doet in de reeks geeft ook wat meer evenwicht aan de figuur van John Nauwelaerts, overigens schitterend vertolkt door Jo De Meyere. John staat soms wat los van zijn team, op z’n eentje in zijn kantoor, geen chef boven hem die, althans in de serie, een belangrijke rol vervult. De komst van Robert maakt zijn personage wat minder eenzaam. Het geeft hem de kans om op een gelijkwaardig niveau te communiceren.
John is in eerste instantie nochtans helemaal niet zo happig op Nieuwman, want die kijkt iets te geïnteresseerd naar Britt.

Heb je iets met politie- of misdaadseries?

Vroeger meer dan nu. “Hill Street Blues” en “NYPD Blue” vond ik heel goed. “Morse” heb ik ook gevolgd. En “Kojak”, maar da’s heel lang geleden.

Je vertaalde ooit zelf thrillers, met name van Stephen King. Heb je een speciaal zwak voor King.

Neen, niet speciaal, die keuze was puur professioneel.
Maar vroeger las ik wel vaak de boeken van Frederic Forsyth en Adam Hall, maar dat zijn eerder spionagethrillers.

Vlaanderen houdt van de muzikant Boudewijn De Groot. Dat werd nog maar eens bewezen tijdens het concert op 11 juli. En ik ben er zeker van dat de Flikkenkijkers ook van Boudewijn als Robert Nieuwman gaan houden. Houdt Boudewijn ook van Vlaanderen?

Ja, heel veel zelfs. Ik heb een zwak voor Vlaanderen. Ik kom hier al 40 jaar. Ik kom in Vlaanderen tot rust.

Verschilt Vlaanderen volgens jou dan zo erg van Nederland?

Wat mij betreft wel. België lijkt minder last te hebben van die mondiale tijdsgeest. Mensen hebben hier nog respect voor elkaar. Ze zijn minder arrogant en agressief. Wat mij steeds weer opvalt, is de overheersende vriendelijkheid. Vlamingen zijn minder macho, minder gefrustreerd. De Nederlander staat sneller met de strenge vinger omhoog. Jammer genoeg groeit in beide landen een dreigend discriminerend gevoel. Het suddert onderhuids. Je vraagt je af waar dat naartoe gaat.

“Flikken” is ook onlosmakelijk verbonden met Gent. Kende je Gent vóór je rol in “Flikken” en wat vind je van de stad?

Ja, natuurlijk ken ik Gent. Ik heb er heel vaak opgetreden en heb er zelfs gewoond in de periode ‘68-’69. Ik heb er nog een lief gehad. Ik hou van Gent omdat het wat intiemer is. Het is een studentenstad en dat creëert meteen een heel progressieve sfeer.

Om af te sluiten toch nog een muzikale vraag: Op de Flikkenset loopt heel wat zangtalent rond, Andrea en Mark hebben / hadden hun eigen band, Wouter Van Lierde is ook een podiumbeest. Hebben jullie wel eens samen gezongen na of tijdens de opnames?

Nee, dat is tot nu toe nog niet gebeurd. En ik denk dat Mark dan het lied zal moeten aanzetten, want dat is ongetwijfeld de meest uitbundige. Maar wie weet op de Flikkendag?

Hoe komt Boudewijn De Groot in “Flikken” terecht?

Ik werd gevraagd door producent Erwin Provoost. Waarom hij mij precies vroeg, heeft hij eigenlijk nooit verteld, maar ik veronderstel dat mijn acteerwerk in de musical “Tsjechov” en het theaterstuk “Anne Frank” en mijn uitstraling naar het publiek tijdens mijn concerten de doorslag hebben gegeven.

Je speelt de rol van Robert Nieuwman. Wie is die nieuwe man in “Flikken”?

Robert Nieuwman is een Nederlandse profiler die het Gentse team komt versterken als het geconfronteerd wordt met een seriemoordenaar. Hij is in Amerika opgeleid, waar “profiling” (het opstellen van een psychologisch misdadigersprofiel op basis van alle beschikbare informatie, nvdr) bij manier van spreken is uitgevonden. Nieuwman is één van de weinige profilers in Europa. Hij is ervan overtuigd dat de Gentse politie te maken heeft met een misdadiger die ook in Nederland opereert.

Hoe heb je je voorbereid op je rol?

Ik heb me door Bruce Moerman en Steven De Smet van de Gentse politie op sleeptouw laten nemen om me “logistiek” voor te bereiden. En ik heb aandachtig gekeken naar bijvoorbeeld “Profiler”, een reeks die precies over zo’n profiler gaat, en naar “Crime Night” op Discovery Channel, een documentaire reeks waarin vaak profilers aan bod komen. Daarbij viel me op dat profilers heel gewone mensen zijn, zeker geen exotische types, maar doorsnee personen. Het zijn vaak rustige figuren. Zo ook Robert Nieuwman. Hij wil niet opvallen, noch in zijn voordeel, noch in z’n nadeel. Hij loopt er niet sjofel bij zoals Columbo of draagt geen chique maatpak. Het is een gewone jongen.

De realiteit heeft helaas de fictie ingehaald. Vroeger waren seriemoordenaars iets dat we kenden uit de Angelsaksische landen, uit Engeland of Amerika. In België is de zaak Fourniret met de grensoverschrijdende seriemoorden in Frankrijk en Belgie nu dagelijks nieuws. Kijk je tegenwoordig met andere ogen naar de nieuwsberichten?

Ik kijk er nu niet anders tegenaan. Ik kijk niet vanuit een research-oogpunt ofzo. We werden er inderdaad al eerder mee geconfronteerd vanuit Amerika en Engeland. Wat wel opvalt, is dat het nu zo dichtbij gebeurt, in onze achtertuin als het ware. Het lijkt een symptoom van de tijd. Hetzelfde geldt voor oorlog en terrorisme, dat gebeurde vroeger altijd ver weg. En dan begint er een oorlog in Joegoslavië, vlakbij. En is er terreurdreiging in Nederland en België.

Horen moordenaars als Dutroux en Fourniret bij deze tijd?

Wat mij opvalt, is dat de maatschappij eerst heel geshockeerd reageert, maar dat na een tijd toch een soort gewenning, onverschilligheid optreedt. De maatschappij stopt die misdaden zo bij wijze van spreken zelf in de doofpot, terwijl ze juist dat in eerste instantie aan de overheid verweet. Te veel angst na elkaar creëert een eigenaardige “angstige paradox”. Je raakt niet meer geschokt door dit soort feiten en dat vind ik een gevaarlijke evolutie.

In het begin wordt Robert Nieuwman met argusogen bekeken. Een beetje een vreemde eend in de bijt. Een Hollander tussen de Vlamingen. Dat geldt natuurlijk ook een beetje voor jou als Nederlands acteur in een Vlaamse reeks, een Vlaams team. Hoe heb je dat ervaren?

Robert Nieuwman wordt inderdaad met argusogen bekeken, maar het tegendeel gold voor mijn verwelkoming op de set van “Flikken”. Ik voelde geen enkele achterdocht, maar een heel warm en open gevoel. Ik had helemaal niet de indruk dat ik me moest bewijzen. Ik voelde me na een half uur al op mijn gemak, wat niet evident was, want ik had best wel zenuwen. De combinatie van het acteren, waarin ik toch niet zo veel ervaring heb, en een compleet nieuw team, maakte me toch wel wat onzeker. Ik heb normaal een paar uur nodig om te ontdooien, maar bij “Flikken” voelde ik mij meteen thuis. Iedereen gaat hier heel makkelijk met elkaar om. Ik kende nochtans niemand van de acteurs, enkel Andrea had ik al eens eerder ontmoet.

Hoe evolueert de relatie tussen Robert en het team?

Robert wordt voornamelijk door Britt scheef bekeken. Die Nederlander moet zich eerst maar eens bewijzen. Het team heeft hem niet nodig. Toch is er tijdens de eerste ontmoeting al een onderhuids vonkje merkbaar. Britts argwaan voor Robert is eerder een soort angst om zich bloot te geven. Ze is tenslotte pas getrouwd, maar voelt zich tot hem aangetrokken. Dat brengt haar uit haar evenwicht.

Robert wordt beschreven als vlot, bedachtzaam in taal en beweging. Hoeveel Boudewijn zit er in Robert?

Ik krijg vaak de opmerking dat ik heel traag ben in het formuleren van dingen. Dat is dus een grote parallel tussen Boudewijn en Robert. Beiden proberen, als ze iets zeggen, het zo duidelijk mogelijk te doen. En ze zijn beiden onzeker, alhoewel, ik denk dat Boudewijn een stuk onzekerder is dan Robert. Die heeft immers de ervaring om in een team te werken, om leiding te nemen. Hij is ook wat dominanter dan ikzelf.
Robert noch ikzelf zijn impulsief en we zijn allebei heel bedachtzaam in onze formuleringen en handelingen. Wat dat betreft, is de rol dus op mijn lijf geschreven.

Acteren is niet nieuw voor jou. Eigenlijk liggen daar je roots, want je studeerde aan de Amsterdamse filmacademie. In de jaren 90 speelde je mee in enkele films zoals “Affair Play”, waarin je een priester was, in “The Cold Light of Day” (ook over een seriemoordenaar) en “Let the Music Dance” (over een componist). In 2001 zagen we je in “Baantjer”. Je stond op het podium als Tsjechov en Otto Frank. Is acteren je tweede grote liefde?

Die filmrollen waren telkens heel klein en in “Baantjer” speelde ik slechts een heel kort scènetje. Dat waren geen uitgewerkte personages. Maar als Tsjechov en Otto Frank stond ik wel 100 à 200 voorstellingen op de planken. Dat geeft je de kans om helemaal in het personage te kruipen en het uit te werken. Dat maakt mijn rol bij “Flikken” ook zo fijn. Doordat ik in de hele zesde reeks meedraai, heb ik er zelf ook veel meer aan en leer ik ontzettend veel bij. Niet alleen in het acteren maar ook in mijn omgang met het team, de camera’s, het decor. En ja, ik heb zin in meer acteerwerk. Ik wil graag nog. Ik ben gelukkig dat dit me overkomt.

Kan acteren de concurrentie met het componeren aan?

Ik zie het helemaal niet als concurrentie. Maar ik heb geen zin om enkel met muziek bezig te zijn. Ik wil ook heel graag andere dingen doen.
De musical “Tsjechov” was een combinatie van muziek en acteerwerk, maar daarbuiten staan muziek en acteren voor mij compleet los van elkaar. Ik heb voor het zingen veel geleerd van het acteren, vooral in “Tsjechov” waar ik binnen een rol moest zingen. Maar de twee mogen in tijd ook niet door elkaar lopen, want dat maakt het heel chaotisch, voor mij en voor mijn vrouw, die ook mijn manager is.
De eerste helft van volgend jaar ga ik weer als muzikant op tournee en daarna hoop ik opnieuw te kunnen acteren.

Flikken is ook een heel groot succes in Nederland. Was je zelf een kijker?

Nee, ik had de reeks nog niet gezien toen ik gecontacteerd werd. Ik had een beetje afgehaakt bij de Nederlandse politiereeksen. Er zijn er ook zo veel. En dan heb je ook nog een overdaad aan Britse en Amerikaanse series.

Wat heeft jou dan over de streep gehaald?

Wel, Erwin Provoost bezorgde me drie reeksen op DVD. De eerste reeks overtuigde me niet echt, maar zowel de personages als de regie evolueerden heel positief van reeks 1 naar 3. De reeks werd volwassener, evenwichtiger. Toen dacht ik: daar wil ik aan mee doen.
De figuur van Robert Nieuwman brengt ook een soort rust en sereniteit in het team. Het feit dat er een nieuw, ernstig personage zijn intrede doet in de reeks geeft ook wat meer evenwicht aan de figuur van John Nauwelaerts, overigens schitterend vertolkt door Jo De Meyere. John staat soms wat los van zijn team, op z’n eentje in zijn kantoor, geen chef boven hem die, althans in de serie, een belangrijke rol vervult. De komst van Robert maakt zijn personage wat minder eenzaam. Het geeft hem de kans om op een gelijkwaardig niveau te communiceren.
John is in eerste instantie nochtans helemaal niet zo happig op Nieuwman, want die kijkt iets te geïnteresseerd naar Britt.

Heb je iets met politie- of misdaadseries?

Vroeger meer dan nu. “Hill Street Blues” en “NYPD Blue” vond ik heel goed. “Morse” heb ik ook gevolgd. En “Kojak”, maar da’s heel lang geleden.

Je vertaalde ooit zelf thrillers, met name van Stephen King. Heb je een speciaal zwak voor King.

Neen, niet speciaal, die keuze was puur professioneel.
Maar vroeger las ik wel vaak de boeken van Frederic Forsyth en Adam Hall, maar dat zijn eerder spionagethrillers.

Vlaanderen houdt van de muzikant Boudewijn De Groot. Dat werd nog maar eens bewezen tijdens het concert op 11 juli. En ik ben er zeker van dat de Flikkenkijkers ook van Boudewijn als Robert Nieuwman gaan houden. Houdt Boudewijn ook van Vlaanderen?

Ja, heel veel zelfs. Ik heb een zwak voor Vlaanderen. Ik kom hier al 40 jaar. Ik kom in Vlaanderen tot rust.

Verschilt Vlaanderen volgens jou dan zo erg van Nederland?

Wat mij betreft wel. België lijkt minder last te hebben van die mondiale tijdsgeest. Mensen hebben hier nog respect voor elkaar. Ze zijn minder arrogant en agressief. Wat mij steeds weer opvalt, is de overheersende vriendelijkheid. Vlamingen zijn minder macho, minder gefrustreerd. De Nederlander staat sneller met de strenge vinger omhoog. Jammer genoeg groeit in beide landen een dreigend discriminerend gevoel. Het suddert onderhuids. Je vraagt je af waar dat naartoe gaat.

“Flikken” is ook onlosmakelijk verbonden met Gent. Kende je Gent vóór je rol in “Flikken” en wat vind je van de stad?

Ja, natuurlijk ken ik Gent. Ik heb er heel vaak opgetreden en heb er zelfs gewoond in de periode ‘68-’69. Ik heb er nog een lief gehad. Ik hou van Gent omdat het wat intiemer is. Het is een studentenstad en dat creëert meteen een heel progressieve sfeer.

Om af te sluiten toch nog een muzikale vraag: Op de Flikkenset loopt heel wat zangtalent rond, Andrea en Mark hebben / hadden hun eigen band, Wouter Van Lierde is ook een podiumbeest. Hebben jullie wel eens samen gezongen na of tijdens de opnames?

Nee, dat is tot nu toe nog niet gebeurd. En ik denk dat Mark dan het lied zal moeten aanzetten, want dat is ongetwijfeld de meest uitbundige. Maar wie weet op de Flikkendag?